از پس خستگى هآى بى پايان خويش
 
عبور خواهم كرد

مرگ از آن سوي تنهايي

با چشماني سياه و غبار آلود

به روي ديروز هاي بي برگشت

لبخند مي زند

نمي داند كه براي با او همگام شدن

نيازي به اين هم كنار و كرشمه نيست !

كافي است انتهاي راه رفته ام را

نگاهي بيندازد

من مدت هاست كه مرده ام !!!

....

همين ...